کتاب سحرگاه در جزیره کلاغ ها اثر فلور بردلی ترجمه شبنم سلطانپور انتشارات هاترا

نوآ، ماروین و توری نفس‌شان را حبس کردند. نوآ تلاش کرد به صدای قدم‌های آقای ثورن گوش کند، ولی هیچ صدایی نمی‌آمد. آقای ثورن مثل یک روح بود. چه می‌شد اگر آقای ثورن به اینجا می‌آمد و آن‌ها را پیدا می‌کرد؟ چه می‌شد اگر آن‌ها را در اتاق خواب حبس می‌کرد؟ با اینکه نوآ در حد مرگ می‌خواست بخوابد، این مطمئنا چیزی نبود که می‌خواست. نوآ از ماروین و توری پرسید: «فکر می‌کنین رفت؟» هر دو خسته و گیج به‌نظر می‌رسیدند. ماروین شانه‌ای بالا انداخت. توری سرش را تکان داد. نوآ تصمیم گرفت شانسش را امتحان کند. او در دفتر را باز کرد و نگاهی به بیرون انداخت و آقای ثورن در همین لحظه از راهرو رد شد. نوآ به‌آرامی در را بست. قلبش داشت میلیون‌ها بار در دقیقه می‌تپید. آن‌ها یکی دو دقیقه منتظر ماندند، ولی انگار یک عمر بود که منتظر بودند. وقتی دوباره در را باز کرد، راهرو خالی بود. نوآ می‌توانست صدای حرف زدن آقای ثورن با خانوم چاوز را بشنود. باید عجله می‌کردند.